Ο Γιώργος κυκλοφόρησε 13 άλμπουμ με ατελείωτες επιτυχίες και τραγούδια που δεν σταμάτησαν να αποτελούν hits ακόμη και σήμερα, πριν το απροσδόκητο συμβάν της φυγής του. Οι ιστορίες πίσω από τα τραγούδια του μαρτυρούν πόσο ψαγμένος καλλιτέχνης υπήρξε παρ’ όλο που ο ίδιος δεν έγραψε ποτέ μουσική ή στίχο.

Για μένα προσωπικά αποτέλεσε έναν παιδικό ήρωα. Ναι είχε αυτή την περίεργη δύναμη. Βλέποντας τον να ντύνεται με το θράσος που όλοι θέλουμε αλλά πολλές φορές δεν τολμούμε να βρούμε. Βλέποντάς τον να τραγουδά βαρύ λαϊκό ρεπερτόριο και συνάμα Κραουνάκη και Πλέσσα. όλα αυτά με έναν δικό του άκρως θεατρικό τρόπο, με κέρδιζε δίχως δεύτερη σκέψη. Όταν ήμουν μικρός και προσπαθούσα να κάνω styling με την τότε πιο άγουρη αίσθηση περί ενδυματολογίας, έλεγα από μέσα μου «αυτό θα το φορούσε ο Μαζώ;», χωρίς να εξισώνω βέβαια τον εαυτό μου εκείνον.

Ο Γιώργος ήταν και θα είναι το παιδί της γειτονιάς, αλλά άμα θέλει και ο άντρας της χρονιάς όπως είχε ερμηνεύσει πολύ επιτυχημένα στο τραγούδι «Εξάρτηση-Εξάντληση» της Νίκης Παπαθεοχάρη και του Στέλιου Μάρη. Καλλιτεχνική φλέβα έως το μεδούλι, λάτρης του κινηματογράφου, το μαρτυρούν άλλωστε και οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις που υπήρξαν iconic και συνοδευτήκαν από άριστες κριτικές. Αξιομνημόνευτη στιγμή αναμφίβολα συνιστά η συμμετοχή του, σε πρωταγωνιστικό ρόλο, στην βραβευμένη ταινία μικρού μήκους της Εύης Καλογηροπούλου «Στο θρόνο του Ξέρξη».

Ένας καλός φίλος είπε κάποτε είπε «ένα από τα λιγότερο προβεβλημένα κομμάτια του Μαζωνάκη, θα ήταν για άλλους τραγουδιστές το μεγαλύτερο hit τους». Είχε αυτή τη μαγεία ο Γιώργος, στο άλμπουμ του «Μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο»του 1998 ερμηνεύει τραγούδια που αποτελούν διασκευές κομματιών άλλων καλλιτεχνών, που τα έχουμε συνδέσει τόσο πολύ με τον Μαζωνάκη σα να ήταν πάντοτε δικά του. Καθόλου τυχαίο γεγονός. Το αντίθετο. Μάλλον μαρτυρά τον αντίκτυπο που είχε όταν τραγουδούσε.

Μπορούμε να μιλάμε μέρες ολόκληρες για αυτόν τον υπέροχο τύπο, αλλά δεν θα προσπαθήσουμε να κερδίσουμε κλικ από τον θάνατό του, ούτε όμως θα αναθεματίσουμε τους υπαίτιους. Εμείς δοξάζουμε τον Γιώργο που θέλουμε να θυμόμαστε, έτσι όπως του αξίζει. Τον ευχαριστούμε για αυτή την παράξενη αύρα που μας άφησε, ώστε να τον θεωρούμε αδερφό μας.