Η προσμονή είναι η ελπιδοφόρα αναμονή ενός ευχάριστου γεγονότος. Πρόκειται  για ένα θετικό συναίσθημα που συνδυάζει την ανυπομονησία με την αισιοδοξία ότι κάτι καλό θα συμβεί στο μέλλον.

Αυτό είναι και το συναίσθημα που βιώνει ένας φίλος του ποδοσφαίρου κάθε τετραετία πριν την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Από τις ανακοινώσεις των αποστολών όλων των εθνικών ομάδων μέχρι και την «κάψα» για το εναρκτήριο λάκτισμα, αλλά και για την εντυπωσιακή συνέχεια που προμηνύεται. Γιατί για έναν αυθεντικό φίλο του, το ποδόσφαιρο δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να ενώνει, χαρίζοντας απερίγραπτες στιγμές  χαράς, λύπης και μιας υπέρτατης καύλας, ανεβάζοντας την αδρεναλίνη στα ύψη.

Και όλα ξεκινούν από την παιδική ηλικία, με το τέλος των σχολικών υποχρεώσεων και την αρχή της… τρίμηνης ελευθερίας ,εκεί όπου η μοναδική έννοια είναι η παρακολούθηση όλων των αγώνων, αλλά και η μεταφορά του Μουντιάλ στην αλάνα, στο ενδιάμεσο των παιχνιδιών, ή ακόμα και από το χάραμα, πριν ξεκινήσει ακόμη μία δυνατή ποδοσφαιρική ημέρα μέσα από την τηλεόραση.

Αλλά ακόμα και μετά την ενηλικίωση, όσα χρόνια κι αν περάσουν, αυτό το συναίσθημα θα κυριαρχεί για πάντα μέσα στο μυαλό του ποδοσφαιρόφιλου. Από την εξιστόρηση των γεγονότων προηγούμενων εκδόσεων του Παγκοσμίου Κυπέλλου στις επόμενες γενιές μέχρι τον επόμενο «μαραθώνιο» παρακολούθησης  και ανελλιπούς ανάλυσης.

Βλέπετε, το Μουντιάλ είναι η… μάχη για το τηλεκοντρόλ, οι μέρες ξεγνοιασιάς μέσα στο καυτό καλοκαίρι ή ένα ακόμα μεγάλο ξενύχτι, που θα φέρει ακόμη μια μεγάλη στιγμή και αμέτρητες συζητήσεις για τα τεκταινόμενα. Είναι το χαμένο πέναλτι του Μπάτζιο, η κουτουλιά του Ζιντάν, το πέναλτι αλά Δαλάι Λάμα του Γιώργου Σαμαρά και ο Μέσι να σηκώνει  -επιτέλους- το βαρύτιμο τρόπαιο στον ουρανό της Ντόχα, «ολοκληρώνοντας» την τροπαιοθήκη του.