Στο 76^ο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο(ή Σανρέμο), θριαμβευτής αναδείχθηκε ο συμπαθέστατος Ναπολιτάνος, Σαλ Ντα Βίντσι με το ρυθμικότατο«Persempresi» το οποίο στην κυριολεξία θα πει «για πάντα ναι». Για τους έχοντες γνώση φύλακες, φιλομαθείς της ιταλικής,αλλά και για τους απανταχού στεφανωμένους με τα ιερά δεσμά του μυστηρίου, δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό πως το τραγούδι αναφέρεται σε μία ιστορία αγάπης που οδηγεί«σούμπιτο» στα σκαλιά της εκκλησίας.Ένα γεγονός που έχει μία ειδική βαρύτητα για την χώρα, σε μία περίοδο που ο συντηρητισμός κυριαρχεί απόλυτα στο προσκήνιο της πανέμορφης μεσογειακής χώρας.

Είναι άλλωστε γνωστό, πως η σημειολογία του φεστιβάλ της Λιγουρίας που μετράει όσα σχεδόν χρόνια ζωής απαριθμεί και η ιταλική δημοκρατία είναι σπουδαία, όπως σπουδαίο και αξιοσημείωτο είναι το μερίδιο απήχησης του φεστιβάλ κάθε χρόνο (αν και βαίνει σταθερά μειούμενο από το 2024).Συνεπώς, πέρα από την αμιγώς πολιτιστική διάσταση που είναι αποδεδειγμένα υψηλή για την εξέλιξη και την αναγνωσιμότητα της ιταλικής μουσικής, δεν πρέπει να αγνοείται και η πολιτική σημειολογία μιας τέτοιας διοργάνωσης, που εδώ που τα λέμε, δεν είναι ένα απλό φεστιβάλ, αλλά ένας θεσμός της δημόσιας ιταλικής τηλεόρασης (RAIdiretta).

Ο λιγότερο «λουσμένος» με αστερόσκονη και χαμηλότερα προβεβλημένος, 56χρονος, Σαλ Ντα Βίντσι θα έχει την ευκαιρία ναεκπροσωπήσει την χώρα του στο μεγάλο ραντεβού της Eurovisionτον Μάιο του 2026 στη Βιέννη, όπου σε έναν άκρως προοδευτικό θεσμό θα προσπαθήσει να πείσει για την αξία των πατροπαράδοτωνιδανικών του γάμου, της οικογένειας και της νοικοκυρεμένης, παρά τις εντάσεις, εστίας. Από τα αποτελέσματα των τελευταίων ετών μπορούμε με αρκετή (μάλλον) ακρίβεια να προβλέψουμε πως ένα τέτοιο τραγούδι δεν μπορεί να μιλήσει στην «ψυχή» της ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.

Σίγουρα,το επίκεντρο της συζήτησης αδικεί τον συμπαθέστατο Σαλ Ντα Βίντσι για τον οποίο στα ιταλικά σόσιαλμίντια επικρατεί ένας «πανζουρλισμός». Συμπάθεια, αποδοκιμασία, κριτική ή καθαρή λατρεία. Στη Νάπολη για παράδειγμα, επικρατεί ένας εκστασιασμός, ένα παραλήρημα, εφάμιλλο με την ευφορία που προσέφερε την περασμένη χρονιά η κατάκτηση του Scudettoαπό τους «παρτενοπέι». Εξάλλου, κάθε διάκριση ενός καλλιτέχνη με ρίζες από την περιοχή του ιταλικού νότου αποτελεί πηγή υπερηφάνειας για τον γηγενή πληθυσμό, σύμπτωμα μιας χώρας που μαστίζεται ακόμη από έντονες ταξικές και γεωγραφικές διαιρέσεις.

Το αρκετά παράδοξο είναι πως η νίκη του Σαλ Ντα Βίντσι προσφέρει ένα ισχυρό εργαλείο μόχλευσης στην κυβέρνηση Μελόνιπροκειμένου να αποδείξει πως στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας βρίσκεται το αφήγημα του σεβασμού και της ευλαβικής τήρησης των παραδοσιακών και ιερών ηθών της καθολικής πίστης και της γαλήνιας οικογενειακής ζωής με πολλά παιδιά.«Abbiamosognatofigliinunagrandecasa»όπωςάδεικαιοφετινόςνικητής και εμείς αναρωτιόμαστε πόσο εύκολο είναι στην πραγματικότητα η πολιτική να μείνει έξω από την τέχνη;